rozwolnienie.

Pyszne miny, życzenia i toasty,
lokal pełen ludzi, jakby juz przyciasny.
Ten tam w kącie MIchał,
co nam zdjecia pstrykał, napił sie kielicha , aż się na głos skichał.


Tedy mnie w uścisku śmiech zgramolił swornie ,że poczułem w brzuchu rozpacz niepokornie.
Co tu począć w chwilę , już wiedziałem:KICHY! , jak zostane w miejscu marny los mój, lichy.
Nic po sobie poznać, spokój z duchem w ciele, ja umykam w klozet, niech tu trwa wesele.


Ciasno wszędzie , tród niesfora,gra muzyka, zmykac pora.
Pędem cisnę przez tłum ludzi, ręce w drawkach ślę w popłochy, blisko raj mój jest mej duszy, choć już gorycz pcha mnie w szlochy.
Tu pirułet,tam skok trwały,mijam parę,jak świat cały.
Jestem!dłonią ciskam dżwi drewniane, NIeee!!! cóż, takie życie jest, zasrane.

Autor: raczyśpiew
Dodano: 2008-03-23

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze