Barwy strachu

Którejś nocy dopadł mnie strach -
było to pomiędzy Brzegiem a Kędzierzynem
w pociągu relacji Szczecin - Kraków.
- Nie był to strach Zwyczajny,
ale ten z najstraszniejszych - Czarny!

Strach ma różne barwy i odcienie -
Zwyczajny strach ma barwę szarą,
dominując odcieniami od zakurzonej bieli
po ziemistą zieleń i brudny pułap
dolnych chmur
widocznym wyrazem tego strachu
bywa niepokój i drżące zadziwienie,
raczej uodparniające zjawiskom niemiłym
wyostrzające zmysły i skupiające uwagę.
Generalnie, ten rodzaj strachu potrafi budować!

Od Zwyczajnego, gorszy jest strach -
Różowoczerwony, wpadający niekiedy
[nie daj panie boże!]
w odcień głębokiej burakowej czerwieni.
Ten rodzaj strachu, przy przewadze
odcienia różowej tonacji, sprowadza
zwykle płacz, spazm i ucieczkę -
także przed samym sobą;

wraz z nasyceniem
coraz większą głębią czerwieni -
sprowadza depresję i otępienie;
może odbierać wzrok i słuch
oraz niweczyć uczucia.

Istnieje też tak zwany Blady Strach -
zazwyczaj spada niczym błyskawica
niespodziewanie i porażająco!
potrafi krew mrozić i pętać nogi
wprawia w osłupienie krępuje i miesza zmysły.
Groza jego może porazić, ale nie musi
jeżeli choćby mgnieniem pomyślimy
jacy silni jesteśmy, waleczni i zdeterminowani.

Ostatnim złem wszystkich lęków jest -
Strach Czarny, ten już nic nie odbiera
ale stając się skutkiem i przyczyną
najpierw wymiata duszę
a niewiele później chrzęści kosą
i zwala w nieczyste.

Mój Czarny, początkowo spokojnie
siedział w kącie przedziału -
myślałem że śpi podróżnym będąc
wciśnięty w płaszcze,
tak było do Wrocławia.
Później, jak zwykle, zaczął się wymądrzać, wymachiwał rękoma ubliżając
i naśmiewając, a nawet grożąc.

Tak mnie zdenerwował,
że w pewnym momencie
z furią rzuciłem się nań -
i nic już nie pamiętam...

Ocknąłem się na pół wyciągnięty z wagonu -
Czarny ciągnął mnie ze wszystkich sił,
ktoś inny, z wrzaskiem ogromnym
uporczywie wciągał do środka.
Czułem jak pękam złem rwany -
tumult za mną, pisk kół skrami lśniący
i przeraźliwie ostry snop światła -
Czarny gdzieś przepadł tymczasem.

Na stacji Kędzierzyn podano mi leki,
wylegitymowano i wlepiono mandat.
Bezdomny papier zostawiłem
Czarnemu na ostatniej ławce peronu.

Telegram służbowy odnotował
opóźnienie pociągu z przyczyn technicznych.


nap. czerwiec 1999

Autor: witek
Dodano: 2008-06-07

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze