moja talvisota

moja miłość robi pod siebie
na gazety wypchane fałszem
barwione historią o pięknych
ludziach, smutność tłamsi
wzbudzając strach

a jutro? - będzie

zatwardzająca siła spojrzenia
która gubi mój wzrok na krok
od prawdy

zabawna mina zamknięta w
okiennych ramach, wyglądam
teraz niepełnosprawnie -
jak dziecko z fundacji proszę
o rękę, bo moje dwie złamałam
na drogach życia spluniętego
pijacko...wariactwo
się wdało w tę myśl zawiłą

smutno moim oczom, ustom i uszom
gdzie milczenie stawia krzyże
jezusowe, zwiodła mnie niemoc
postrzegana mylnie...smutno mi

balansuje - tak chwiejnie
trwam, banalnie

zwyczajnie jak każdy czasem chowam
w dłoniach twarz...s m u t n o

nie proszę o gestykulację pocieszenia
ściany widzą moje upadki
ściany widzą mnie rozlaną jak wino
na ziemi - upodloną z domu
gdzie marmurowe kafelki oddają zimno
stopom

tu ciasno mi Ojcze
t u oddech wymyka się
im większy tym bardziej

moja miłość umarła
na gazetach wypchanych fałszem,
zabarwionych historiami o pięknych
ludziach

umarła dzisiaj
i ja umarłam dzisiaj

t e ż

Autor: Miranda
Dodano: 2008-06-14

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze