Nałóg

Znowu przekuwam sobie tą żyłę
tylko po to, aby trochę ulżyło
by zrozumieć "jestem - a nie byłem"
by ten gorzki, cierpki smak z ust zabiło

i patrzę sie w punkt
i milczę jak pies,
płaczę - nie ma co jeść
myśl - blisko wiadukt

pociągi jeżdżą bardzo szybko
czy tak umierać można brzydko?
jak słup siedzę, wizję widzę
przytomniejąc, nimi się brzydzę

gdy jestem trzeźwiejszy umysłowo,
zawsze sobie daję takie słowo,
obiecuję, bijąc się w pierś,
że z tym rzucę i będzie co jeść

kiedyś tęczą radości się upiję
a nałóg razem ze smutkiem
... zgnije!

Autor: Reckless
Dodano: 2008-05-11

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze