Odkryłam, przecinając skórę

Przecięłam skórę i nie umiem pisać.
Powiedział, podając się za kobietę -
widziałam ten mętlik szklanych oczu i wypasany sterydami biceps.
Niebieska szminka nie ukryła go przed Bogiem; skąd takie przypuszczenia
wyszeptaliśmy sobie na przywitanie.

Było jasno i lekko, nie poczułam zgonu
piekących policzków i soczystej trawy.
Omotałam spojrzeniem spojrzenie
i już wszystko poznawać się mogło do końca.

Syk chlebodajny. Jeszcze posmak ludzkości i szelest śliny kącików ust -
przykryły źdźbła z boku i z góry - dopłynęły te bliższe i nas tuliły.

Wtem rozpacz, rozprzestrzeniająca zasięg pod sam koniec gammy
i płacz, lament, jak po utracie cenniejszego daru niż oddychanie bez końca.
Przecięła skórę, odkryłam. Odkryłam sama, przecinając skórę.

Zabrzmiało jak chłopcze
wyciągnięte żywcem z pochwy.

Chcąc nie chcąc ukarałyśmy się rodzajem żeńskim
w nijakim stanie bytu.









sonique, o7.o4.2oo8r., 23:34

Autor: sonique
Dodano: 2008-05-17

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze