Początek i koniec

Cienie są wszędzie, cienie przeszłości
Zawsze nas ścigają i doganiają
O sobie w ciszy przypominają.
By krzyk w głębi duszy obudzić

Nawet to co zapomniane, często się budzi
Prześladują mnie krzyki, nieświadomości
Tracę na swej duchowości
Słyszę tyle że nie ogarniam tego umysłem

Dlaczego ból i czemu strach
nieznany mnie karmi
Nie chce być taki, sam bez nikogo
Samotność kolejnym cieniem

Płacz tylko często pozostaje
Ale nikt go nie słyszy
Wszystko w miejscu staje
Początek i koniec, wszystko takie same

Myśli się zlewają
często namieszają
Uciekam od życia w świat poezji
Taki podobny a zarazem inny

Przyjaciele odeszli jak i wielka miłość
Niczym iluzja rozproszona
Przez zimno wszechświata
Tyle stracić i nad tym płakać

Bezsens świadomości
wszędzie cienie nicości, rozszarpują resztki duszy w swej marności
Serce coraz słabsze to cienie choroby

Życia nie pokochałem
Tylko narodzin swych żałowałem
Po co tyle łez wypłakałem
Ukoić kwiat straconego życia

Ile jeszcze tak wytrzymam
Kochać to było uczucie piękna
zgasło na zawsze
trudności coraz więcej

Serce boli a ból wydaje się nieznośny
Oczy niczym diamenty, pierwszej miłości
Zawsze pamiętam tą którą kochałem
Ale odeszła a ja tylko płakałem

Kłamać nigdy nie umiałem
Tej zdolności nie posiadłem
A czasami wydawała się tak potrzebna
Czy to ostatnia scena

Autor: Mariusz
Dodano: 2008-05-13

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze