[po?]mroczna rzeczywistość

To, że dni wciąż szare
a pęczniejąca portmonetka
coraz więcej troski niesie
nie jest wcale najgorsze

Szare nie zabija nadziei
tak samo jak nie każda czerń
żałobą trąca -

ktoś musi żyć na obrzeżach
spraw wielkich -
ktoś musi pchać
syzyfowe kamienie

Bezimienne wartości
obracają się w miliony
dusz żywych,
które wartość dodatkową
wymienią na sznur paciorków

Póki co, chleba starczy wszystkim
a siąpiącym
nie zbraknie też
dachu nad głową

Nasz dom, choć szary i brudny
jest jedynym miejscem
gdzie możemy czuć się bezpieczni

Do woli
aż do upojenia prawie
łatamy dziury i wyrwy,
to nic że dziurawym

W poczuciu beztroski
ktoś nam zamalował okna
uświęconą wizją -

skłóceni szczęściem przywar
równych zaletom
radośnie zjeżdżamy po poręczach
mozoląc z powrotem

Autor: witek
Dodano: 2008-06-15

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze