Przeciąg wyciąga nieco samotności z ciemności

Pamiętam, że dawniej byliśmy dziećmi
- bezradne zagubione szczęśliwe dni.
Wtedy centrum świata było...
No właśnie - gdzie?
Przecież nie goniliśmy za życiem,
jak się to już zdarzy nieraz,
tylko ono nas jakby ścigało
radośnie.
Wszechświat szukał w nas powietrza.
Bo wszystko, co robię ma być oddechem przecież,
a nie jest.
Jest biegiem.
Ależ to życie mnie kołuje...
A miało smakować
jak wiejski babciny kompot.

I tak, w ciszy,
nie śpiąc i myśląc o Nas,
pytam nieśmiało,
jak Cię chronić
i co z obietnicą ust naszych niewinnych,
bez kłamstwa spełnianą i upragnioną.
I kiedy tak wiele wróci do Ciebie,
jak to, co dajesz mi każdego dnia
- będąc?
Jak Tobie to oddać,
jak spłacić sens życia mojego
nie mam pojęcia.
Trwaj.

Jesteś jak chwila poranka o wschodzie,
jak moment, gdy ptaki się budzą,
woda znów zaczyna szemrać bezgłośnie,
i kwiaty wonnie rozkwitać,
a planety na nowo podejmują drogi
wokół swoich słońc.

A ty jesteś moim,
- ja krążę wokół co dzień
i tak bez końca.

Autor: Martinez55
Dodano: 2008-05-26

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze