Z niebieską sznurówką wplecioną we włosy...

Mokra stopa zanurzona w kałuży
Kilka szarych kroków, szary dzień
Czasem wplatam w jego włosy niebieską sznurówkę
I mówią, że tworzę herezje

Przede mną moknie codzienność
Parasole wzniesione jak tarcze...zabójcze krople
Nie boje się umierania, więc w deszczu szukam zagubionych tęcz
Szumią mi w głowie poezje

Ważne sprawy, w które wkładam myśli
Przeplatam wierszami, dezerterami uczuć
Kiedyś kupię sobie siatkę na motyle, wyłapię wszystkie, by nie były bezdomne
I przykleję na kartce

Lecz teraz każą myśleć...nie marzyć?
Z marzeń życie piękne...sztuczne
Układam z nich głupi sens, by udawać, że można nie być samotnym
Przesypuję przez palce

Czasem jakąś złapię za ogon
Dam jej dom z papieru, atramentowe ciało
Zbieram moje poezje z kotów, psów, szaf i dzbanków bez przyjaciół, bez uszu, bez serca
Szaleństwo? Przekleństwo...błogosławieństwo

Schowaj przede mną...słyszysz?
Schowaj spojrzenie, słowa, twoje życie ukryj
Nie wiesz, kiedy ci je ukradnę... i oczy, i słowa i życie...może będą natchnieniem?
W moich poezjach twoje człowieczeństwo

Autor: ursiss
Dodano: 2008-09-07

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze