Blisko jesieni

Wiesz kiedyś mnie zapragniesz
jak poranek by stanął miejscu
przy szumie upadających liści
odległego wspomnienia którym nie wrócę

więc szydź ze mnie i śmiej się
bo już nie masz do czego wracać
wątroba z cebulą się smaży
a płuca dawno grają ostatni szmer

nie interesują mnie błękitne balustrady
wymalowane ręką boga by mnie zabić
chowających jeszcze raz zakątkiem serca
w którym ukryłem się bez wietrznie

szkoda że tamten dzień zaistniał
kiedy kwiaty były pochłaniane kobieco
bo ja nie oddam ci już nawet garstki liści
które spadną od podmuchu mojej wolności

wyrywając się z serca poczułem ulgę
przemienioną w koncert bezdźwięcznej ciszy
która odbija się od zamkniętego uczucia
którego już nie dotkniesz samotnymi dłońmi

Autor: Przemysław M
Dodano: 2008-09-06

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze