Czarny obraz

Biegnę marmurowymi schodami
Ku dnu, w którym rosną maki
Chciałabym zerwać ich kilka,
Ale wciąż jestem za daleko

Na ścianach wiszą obrazy
Roześmiane twarze kobiet
Gdzieniegdzie jakiś mężczyzna
I obraz w złotej ramie. . .

Od razu przykuł moją uwagę
Jest z nich wszystkich największy
Przysiadłam na schodku i patrzę
Na ramę, bo reszta jest czernią

Nie chciałam dłużej się zastanawiać
Z nowo nabytą energią ruszyłam
Tym razem nie oglądając się
Biegłam coraz szybciej w dół

Upadłam z krzykiem na kolana
Nie mogłam uwierzyć skąd tu
Tyle rozrzuconych małych szkiełek
Uniosłam jedno z nich

Uśmiechały się z niego demony
Złowieszcze istoty, które zostały
Uwięzione w kruszynce tego
W czym się znajdowałam

Wystraszona powstałam z bólem
Otarłam ręką pot z twarzy
Nie poddając się coraz mocniej
Pragnęłam tych krwistych maków

Rubinowe wybrzeża,
Zapadające się pomosty,
Spiżarnie pełne wspomnień,
Słoiki z imionami. . .

Nagle znalazłam się na dole
Pole maków po horyzont
Utonęłam w nich jak uśpiona
Nie wiem, kiedy się obudziłam

Sen prysnął jak marzenie
Spokojna i okrutnie zmęczona
Ucałowałam Twój gorący policzek
Pamiętając, że odwiedziłam...

Twoje serce.

Autor: symetria
Dodano: 2008-05-24

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze