Jeden skok

Wtedy on włożył nóż w jej dłonie
"Idź pierwsza Najdroższa, ja Cie dogonię"
Spojrzała na niego oczami pełnymi strachu
Bała się, jak wówczas, gdy stała na dachu

Wtedy zrezygnowała, uciekła w popłochu
Dziś spojrzawszy na niego była gotowa do "skoku"
Przycisnęła drżące usta do jego warg
Pchnęła, lecz nie krzyczała, nie było skarg

Osunęła się na ziemię, patrząc mu w oczy
On widział tylko krew, która powoli się sączy
Chciała go przytulać wydając ostatnie tchnienia
Może choć to uśmierzy ten ból nie od zniesienia

Pochylił sie wolno i wyjął nóż z jej ręki
Zabrał przyczynę bezsensownej udręki
Stanął nad nią, gotów ją "dogonić"
Jakby mogła mu na to pozwolić?!

Ostatkiem sił wyrwała nóż z dłoni jego
Wyszeptała tylko "Proszę, nie rób tego"
Pocałował ją rozpoaczliwie, namiętnie
Lecz jej usta nie były juz ciepłe, nie były miekkie

Nieświadoma błedu trzymała nóż ostrzem do góry
Wykorzystał chwilę, przytulił ją i razem odeszli w chmury
Nie można ich było rozdzielić w żadnym sposobie
Ich ciała złożono w jednym grobie

/pisane w wieku lat 15/

Autor: Alllicja
Dodano: 2008-06-01

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze