Kalosz

chciał być rybą
a zapomniał
że nie potrafi pływać

dziura na pięcie
pochłonęła go
w zielonej wodzie
[kwitła glonów bogactwem],
oparł się o muliste dno

na lata stał się domem
i przytulanką dla raków,
małych rybek i pijawek -
które gdy głodne pozbawiły go
małżowin i ogłuchł

dziwnym zrządzeniem losu
po latach udało mu się
podać rękę wędkarzowi -
dojrzał dnia i słońca
potarganego zmierzwionym obłokiem

teraz stoi w muzeum
w przeszklonej gablocie
jako jeszcze jedno świadectwo
minionych czasów, meloników,
sztuczkowych spodni i kamaszy

po nocach serce jego
wychodzi zza szkła
i wraca nad wodę, stając się
świadectwem pamięci
starego wędkarza

Autor: witek
Dodano: 2008-06-19

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze