Miłość podczas burzy

Taka się cisza rozdzwoniła wieczorem na dworze
Cisza, co myśli nam odgadła bez zbędnych zwierzeń

Ukradkiem patrząc na siebie
niesłyszalnej chęci łoskotem
zapaliła nam ciała obojgu
gwiaździstym złotem

Fale niedostępne z krwią róż popłynęły
szeptem księżycowej rosy
Błyskawice na niebie jaśniały
a przy nich bladły ludzkie instynkty
i w ciemności myśli gubiły się bez powrotu...

Splotły się nasze ciała radośnie
w bezimiennej ucieczce od rutyny
i zasnął umysł w mrocznej żałobie
na srebrzystym posłaniu z gwiezdnej podwaliny

Czy słyszałeś tę melodię?
Czy widziałeś uśmiechy drwiące naszych aniołów stróży??
Ach, tak było wspaniale kochać podczas burzy...

Autor: Nemesis1941
Dodano: 2008-05-03

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze