Platoniczna miłość

Myśli przywołują mi wspomnienia o Tobie.
Znów wzdycham do Ciebie o każdej życia dobie.

Kiedy jesteś blisko tak, me serce szybko drga rozkołatane.
W jednej życia chwili nasze oddechy, w jedno są zmieszane.

Kiedy nasze ciała i dłonie, przez przypadek się splatają.
Później już tylko w cieniu szarych ulic się mijają.

Kiedy łzy spływają stumieniem po mym policzku.
Grajek przygrywa żałosną melodię na smyczku.

Nawet słońce muska me lico spłakane.
Chcąc zatrzeć mój ból i rozdartą ranę.

Kiedy miłości kolce mą duszę ocierają.
Więcej żalu niż bólu mi zadają.

Czemu największy skarb zadaje tyle cierpienia.
Po którym zostają tylko chwile rozgoryczenia.

Wszystko zostanie w mym sercu na dnie.
Nikt tego co przeżyłam mi nie ukradnie.

Autor: pauleta
Dodano: 2008-04-28

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze