Skarb

Na co mi cała poezja świata
Gdy Ty nie odzywasz się...
To milczenie...
Stwarza we mnie pustkę
Czuje osamotnienie
A dałam Ci przecież miłość
Pokochałam Cię...
Jak nikogo innego na świecie...
Potrzebuje Cię teraz...
Twoich oczu jak liście akacji podczas zachodu słońa...
Twego głebokiego spojrzenia...
Głębszego niż najgłębiej położone korzenie gór Śródziemia
Twych ramion też mi brak...
Twego czułego uśmiechu...
Ta pustka zabija we mnie radość
Którą mi podarowałeś niedawno
Czemu milczysz moje kochanie...?
Czemu nie dajesz mi znaku, że żyjesz?
A jesteś teraz całym mym miłości światem
Światem, który teraz milczy...
Światem, który pożera pustka...
Spoglądam na zegar i odmierzam czas od ostatniej Twojej wiadomości...
Samotna wyspa na oceanie pośród wielu gwiazd
Tak teraz się czuje...
Czytam tylko w kółko Twoje wiadomości...
Czytam i pogrążam się w marzeniach
Jestś moim marzeniem
Moim snem...
Moim powietrzem...
Gdy Ciebie zabraknie to umrę...
Uduszę się w smutku i łzach
Jestę moim skarbem
Gdy Cię stracę, to stracę wszystko...
Zostaną tylko wspomnienia..........
Kocham Cię...:*

Autor: martina9999
Dodano: 2008-05-31

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze