W tęsknocie niewzruszony

I na kraj świata pójdę mimo woli
w świetle księżyca, czy w słońca spiekocie,
okruszek życia też mnie zadowoli
kiedy w tak wielkiej jestem znów tęsknocie.

A tęsknię przecież i za tobą miła
skąpana w srebrnej poświacie księżyca,
przecież dziś znowu mi się przyśniłaś,
nie umiem tobą przestać się zachwycać.

Do zielonych łąk, schowanych wśród lasów
jako polany jawią się przemiłe,
by móc wypocząć bez miejskich hałasów,
aby tu dotrzeć drogi są zawiłe.

Do podniebnych szlaków, co hen gdzieś w gwiazdach,
wśród wozów,strzelców, czy gwiazd Kasjopei,
czy wyruszę w śnie, w niebieskich pojazdach
w najprostszej, pięknej, radosnej nadziei.

I gdy kraj świata odwiedzę wzruszony,
okruszek życia ze sobą zabiorę,
powrócę znowu do domu, do żony,
wytrwam w miłości dalej niewzruszonej.

Autor: Arkady
Dodano: 2008-05-06

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze