Widma pamięci i wyobraźni

Wczorajszym wspomnieniem wyznania
które kazałaś wyryć wiatrom i deszczom
na pomarszczonej skarpie
południowego nieba.

Kiedyś wyczytałem, nie pomnę już
w którym z dzieł to opisano,że
południowe skrawki nieba
to znak sędziwego bezmiaru
początku i końca świata -
świata iluzji zaprzeczeń i zwyczajnych abstrakcji
zabijających zapał gorejących serc.

Dzisiaj już wiem, że to wiatr północny
porwał cię uniósł i ukrył głęboko
pośród wykrotów skał
porozrzucanych pomiędzy jednym
a drugim oceanem bólu i rozpaczy.

Stąpam cicho. Delikatnie stawiając nogi
krok za krokiem przeczesuję widma wyobraźni.
Z załomów wczorajszej pamięci
wybieram sterty pożółkłych listów,
a pośród dawno zgranych płyt
szukam śladów potwierdzających obrazy
zapadłe na zawsze w głębi duszy.

Autor: witek
Dodano: 2008-05-15

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze