Woda i Ogień

W naszym świecie nie brak mi niczego
Ale kochanie nic
Jest mało ważne
Bo gdy odchodzę
Naszego świta nie ma
W nicość się zmienia

Nie chcę cię pouczać
Urocze są gesty
Co odganiają muchę
Wzrok twój
Że za mokro na deszczu
Rosa przecież nie jest po to by
Wpatrywać się
Nie jest brylantowa.

Ale gdy obok cię nie ma
Zanurzyłabym się w rozpuście
Wolności
Bycia sobą
Zmokłabym z uśmiechem
I podarowałabym sobie naszyjnik
Z kropel rosy.

I myślę kochanie że
Że jest mi dobrze
W sukience z traw
W myślach szeptanych bezmyslnie
Jest mi dobrze.

Brak mi tylko ciebie
Choć wiem ze to co mamy
To nic
Zaledwie płomień
Ale tak płonie woda i ogień.

<może go kiedyś poprawie>:P

Autor: Feniks
Dodano: 2008-05-23

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze