X X X

kamienicy ceglana bryła
czerwona niegdyś
niby pięść czerwonej klasy,
z okolicy się wznosi, gdzie żyjemy obok siebie,
dla siebie, na wyciągnięcie ręki- o dłoń za daleko
niedościgniony twarzy twojej zwiewny gest, wabi mnie
ust żarem twoich,
zjawą wiedziony,byłych niespełnionych,
które ciernią tkwią w pamięci chwil.

W kasztanowych twoich fal otmęty
jedynie co, zaledwie
myśl zbłąkana wplata się
kwiatu wschodzącego
krzykiem makowym
Majem rozświerszczonym pszczelim trelem
od polany zagajonym brzóz gromadą,
polnym traktem- wędruj mnie wędrówki mojej marzycielko,
przez ten zagaj, tę polanę / powróć mnie
w ni to jawę, gdzie granice milkną

Autor: giaur
Dodano: 2008-06-28

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze