X X X

Ponadzmysłowy
blask w dolinę wnosisz cienia.
Skrzydłem aniołów w śpiewie ukochanki
niech usypiam
i niech wstaję pioruna trzaskiem
wiosenny, czysty i nienasycony.
W poprzez co było mną i tobą,
w nowe nierozkwitłe światłoświaty.

Znudzona strumienia wiekowym szeptem
Kropla prysła kamieniem trącona, w zaświat wzleciała,

Znikoma życia chwilo; jedna w drugą się odmieniasz.
Z krwi i kości twojej jedność,
inna nowa mnie przyzywa
buntem krwi wezbrana w sercu, rozumowi przeczysz.
Ocierając z kurzu kości, który umarły
skrzydłem wzbijam w przestrzeń przepastną
księżyca monetę - czernią nocy błysła,
gwiazdami umilkła.

Duch butny, tułacz znużony
w ciszy grobowej usypia.
W dzień dzisiejszy jutrem spoglądam odmieniony,
Z oczyma zhańbionymi
wzgardą porzuconych ideałów,
który byłem, prochem będę,
lecz kim
i czy w ogóle jestem?

Autor: giaur
Dodano: 2008-06-28

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze