róza...

Zagubiona róża w wielkim ogrodzie
Na zewnątrz twarda jest , bo musi ...
Nie ulegając przemijającej modzie , uczuć , ona trwa...
Kiedyś sama w sobie się udusi , bo nikt jej nie może pomóc ..
Bo musi radzić sobie sama
łza za łzą cieknie ..
Tak na zawsze saama i samotna ...
Czy kiedyś się usmiechnie ?
Czy bedzie juz zawsze taka markotna ?
I znowu dzien nowy wstał ...
Ona nie wstaje ..
Bo nie ma siły już nie ma
Sama znowu pozostaje ...
Bo kiedy sie podnosi znowu ktos kolce wyrywa ..
Nie ma sily by sie bronic ,
Znowu cos w niej ubywa .. bo mysli sie placza w jej glowie ..
Padla ofiara jakiejs znowie ?
Czy zycie tak chcialo bo wszystko jej przez palce pzrelatywalo..
I nawet nie moze dotknac szczescia
bo gdy go dotyka... , znowu wszystko sie wali
wiec sie zamyka ..
coreaz bardziej sryta ..
Samotna
Coraz bardziej markotna ,..
Dziwisz się ?
Poczuj to co ona ..
Ona juz umiera ...
umarly w niej wszystkie nasiona ...

Autor: Evelinka0812
Dodano: 2008-05-21

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze