W dolinie nieustającej ciszy

W dolinie nieustającej ciszy
Poprzez lesiste wybrzeże
Zielony strumień łąk i polan
Spływa ku szumiącym duszom
Co szepczą o zmierzchu
Swe gorzkie żale
Słychać błękitny cierpki jęk
Gdy księżyc wstaje samotnie
By łowić wśród drzew pragnienia
Skradających się cieni

Zagubiona pośród wzgórz
Wciąż zapełniając się
Cienistym ludem
Co szepcze w gęstwinie
Swe utracone nadzieje
Nadal słychać płynące wiatry
I spełnianie marzeń
Gdy tylko na wschodzie stanie gwiazda
By gasić przesłania
Błądzących w wyborze

Daleko stamtąd, stoimy My
Wołając ku odległym krainom
By zabrały Nas w swoje strony
A tam wśród bezkresnego szczęścia
Gdzie każda myśl przybiera kształt
Pojąc się boskim nektarem
Usnęlibyśmy w rozkoszy na wieki

Autor: Sp
Dodano: 2008-06-02

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze