Pomóż mi!

bardzo dawno temu,
za lasami,
za górami,
żył sobie
bardzo,
bardzo
gorący,
półnagi
książe..."

POMÓŻ MI!
Ten książę,
nie był zły,
szczerze kochał,
usmiechał się,
cześciej niż padał deszcz,
wierzył, i walczył,
udowaniał męstwo,
dostrzegał w niej,
czyste piękno,
szczęścia miód,
pięknie malował,
była zachwycona,
Jego wieczne,
wietrzne pióro,
jego kopalnia szczęścia,
zaczeła być niebezpieczna,
nie znał tych korytarzy,
marzył,
szukał,
nigdy nie tańczył
a był szcześliwy
Pewego dnia,
nie przez przypadek,
w kopalni się zranił
zdarzył sie wypadek,
byłem pewien,
że dam sobie radę,
a upadłem,
tak po cichu.
Zabiłem się,
a wiara to cud,
przecież to złudna wiara,
wiara w śmierć?
Nie przestań myśleć
i się nie pomyl,
tam nic nie ma,
jestem tu i teraz widzę,
nie mam wzroku,
a wszystko widzę!
kurwa tu nie ma nic! Ej!
tu nie ma echa,
nigdy o tym nie pomyślałem.
to złudna wiara
Musisz tu być
i kreśl, kreśl,
Musisz tu być,
by wnieść treść,
Musisz tu być,
by treść nieść,
Musisz tu być.
by życie mieć.
Ja widzę.

Autor: drinkme
Dodano: 2008-05-09

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze