Milczenie

Kiedy idę ulicą nagle znów mnie dopada,
Uczucie pustki i niezdecydowania.
Tego żalu który mnie przepełnia, i
Tego smutku który się ze mnie wylewa.
Pragnienie bycia z kimś,
Takiego zwykłego ludzkiego zrozumienia.
Nie chce dużo.
Jedynie w zimny jesienny wieczór jednego przytulenia,
Jednego dotknięcia policzka.
W sobotnią noc spaceru po parku,
W niedzielne popołudnie spotkania z kimś bliskim sercu.
Z przyjacielem?
Tak.
Tylko żeby zrozumiał, kiedy jest źle.
Pocieszył, kiedy smutno.
Uśmiechnął, gdy dobrze.
A czasami po prostu pomilczał.
Zamilcz, proszę.
Bo czasami tego mi trzeba.
Obecności która leczy rany,
Nie wiecznie tych samych słów, bez wyrazu
Rzucanych na wiatr...

Autor: samotna661
Dodano: 2008-04-25

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze