bezsłowna konfrontacja

stanięcie
i mnażą sie wokół siebie jasności
bezsłownie zmagania

niezrozumiałe czlowieczeństwo
ledwo narodzi a juz zabija
zbyt blisko a już nie widać

twych twarzy które przed nami chowasz
chowasz
czy to rozsądne

samotność o poranku
nazwana sztuka umierania
w zyciu skazanym na wieczne poszukiwanie
sensu drogi którą wciąż biegniemy

a smuga nas wiatr kosmatego czasu
nienawidzi nas w swym kochaniu

niebiańskość przenika chodź nigdy jej nie ma
przegrani w swej wygranej ciągłego biegu i zdławionego podziwiania

poznanie nie dla poznanych
nie staraj sie tego zrozumieć
zgiń na samym początku
by móc się lepiej narodzić

Autor: czarna_magnolia
Dodano: 2008-06-04

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze