Czerwony resorak

Rozwaga błądzi w zamyśleniu wśród rzęs
Po karku snuje się męski zapach

Wzrokiem omiata kobiece łydki
Niczym twardy posąg
Zastyga w swej niezniszczalności

Nie płacze
Bo tak trzeba

Rozsądnym krokiem idzie
Po własnych drogach
Jak kot
Nawet mruczeć potrafi
I połasi się w chwilach słabości

Do zlewu wylewa zawsze
Resztki kawy i wczorajsze złudzenia
Podrzuca w kieszeni kluczami
Wypatrując w horyzoncie przyszłości

Taki niby piękny anioł
Waleczny
O mądrych ustach
Spłonąć wolałby na stosie
Niż stracić honor

I miłość
Co dzień pielęgnowaną

Czasem potrafi zapomnieć o życiu
Unieść się ponad istnienie
I śmiać do gwiazd
Bez wstydu
Krępacji



Taki to piękny obraz

A najbardziej uroczy wydaje się
Kiedy znajdzie swoje stare zabawki

Dziecięco poważny
Znów jeździ czerwonym resorakiem
Po autostradach swojej szalonej fantazji



Nawet najbardziej zgorzkniały mężczyzna
W swoim sercu jest po prostu dzieckiem



* Wiersz dedykowany szanownemu solenizantowi, Wojtkowi,
który zainspirował mnie dziś swoimi maszynami z volvo.
Sto lat, sto lat raz jeszcze!

Autor: Tibadee__
Dodano: 2008-04-27

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze