Do Boga (święta wojna)

zraniony ostrym skrawkiem kropli krwi
kolejnej ofiary świętej wojny
upadam na kolana i patrzę bogu w twarz
z dumą mówię _to moja krew_

zmieszana ze łzami kałuża odbija blask
twojego wzroku niby to miłości wielkiej
tego oczekujesz od nas pokornych
krwi bólu cierpienia i łez niewinnych

powiedziałeś weź mój krzyż i chodź za mną
a niemowlakom każesz umierać jak psom
w niewinnych kierujesz kuli tor
zabierasz chleb twoje ciało za modlitwy szept

miłość czymże jest powiedz sam
tak bardzo nas kochasz
a wierni najwięcej wylewają łez
dzieci w głodzie ojca mają

dosyć pokory i bojaźni tej
nie będę chylił czoła przed bogiem
dla którego celem jest nieść śmierć
odbierasz życie odbierz i śmierć

dla życia wiecznego nie warto
jedno życie poświęcić modlitwie
dałeś nam życie a zabawę grzechem zwiesz
gdzie tu powiedz proszę sens

dekalogu każesz przesterzegać
a sam go łamiesz
patrzę ci w oczy nie boję się
bo czy piekło gorsze od życia może jest

pamiętasz tych dobrych ludzi
z uśmiechem ręce składali
ku chwale twoje imię wznosili
z moją pieśnią na języku

boże do ciebie moje słowa
opanuj swoją złość
niewiernym wybacz nam podaruj dobry los
by łzy i krew w ciele pozostały

Autor: sh@dow
Dodano: 2008-06-02

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze