Zamknij X

Doczesność

martwię się moja żono
z gasnącym dnia niebem
tak wiele dni jeszcze pokaże
naszą słabość przez palce gwiazd

przestrzeń dzieli strzępy
skrawki ton samotności
a każdy ważny bezsporny
czeka wtapiając się w tło

lecz obyć się nie da
noc trosce zazdrośnie
wystawianej jak sztuka
na dłoniach spraw

by dobrze wytłumaczyć
gestem życia podmiot
a czasem żal pędzący
trawiony wspak

z milknącym słów tchnieniem
powróżmy dziecku na dobranoc
i zdanie oddajmy doczesne
tęsknotę w snach

488

Autor: fregamo
Dodano: 2008-08-05

Średnia ocena: 6.00

Dodaj komentarz

20:33:59, 05-08-2008

Trzpiotka napisał:
Pierwsza strofa
brzmi trochę tak
jakbyś narzekał że jeszcze tyle życia
przed Wami
poniekąd dobrze brzmi
i cały tekst
przejście z drugiej do trzeciej zwrotki
można uznać za przerzutnię
koniec jest dobry
idealnie dopasowany
rytmem

20:37:45, 05-08-2008

fregamo napisał:
dzięki Trzpiotko
ale rytm się tu szarpie (chyba)
choć jak zwykle szukam sensu
sam nie wiem jak patrzeć na ten tekst
cóż;)

20:39:56, 05-08-2008

Trzpiotka napisał:
Mi tam pasuje

20:46:37, 05-08-2008

Bibi napisał:
Piekny jest,niby o codzienności a taki niecodzienny.Naprawdę,coś w tym wierszu skłania do refleksji nad sobą.

21:03:33, 05-08-2008

fregamo napisał:
dziękuję za słowa
Trzpiotko Bibi

21:08:54, 05-08-2008

buńka (Moderator) napisał:
doczesność
bywa trudna.

21:33:40, 05-08-2008

Wojażer napisał:
nic nie chcę udowadniać:)poezja to poniekąd zabawa-ty też masz swój styl trudny do podrobienia za wiersz 6 pozdr