Drzewo, czyli luźne spacerowe refleksje

Niebo ode mnie odgapia
Też zamyślone
W pochmurnym nastroju
A Ty tak stoisz niewzruszone
Bo w sumie mało Cię to obchodzi

Musisz być bardzo mądre
Stare i doświadczone
Tak poważnie wyglądasz
Między ławkami i resztą drzew

Znamię miłości tu i ówdzie
Przez kochanków wyryte na piersi
Wśród namiętnych nocy
Bolało?

Ich pewnie nie
Uczucie jak znieczulenie
Ale kiedyś przecież puszcza
Zawsze
Raczej

A ta gałąź
Na której tamtego wieczora
Przesiąkniętego deszczem
Siedziała w kapturze ze sznurem
Ona

Nie wzięła kosy
Nie jest tradycjonalistką
Ale chłopaka zabrała na spacer ze sobą
Ostatni raz

Ty wszystko widziałeś
I tych którzy cierpieli milcząco
Swój kryzys karmiąc najczęściej
Tanim winem z podrzędnej marnej knajpy

Sen jedynym dobrodziejstwem na które było ich stać
Między konarami spijali

Nad ich strudzonymi czołami jak strażnik czuwałeś

A pamiętasz tamte roześmiane młode twarze
Które nie znały jeszcze goryczy?
Raniły Ci korę
Ale niespecjalnie przecież
Szumiałeś wyrozumiale

Drzewo
Swym milczeniem pozwalałeś spowiadać się
Z naszych rzeczywistości

Nie jesteś zwykłym jakimś tam drewnem

Pomnikiem wspomnień
Żywą historią
Na tym niepozornym szarym trawniku

Kroniką chwil brudnego miastowego parku

Autor: Tibadee__
Dodano: 2008-04-30

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze