Elegia dziecka ulicy, lol.

Tym razem nie przemawiam jako poeta -
W postawie godnej dobrego szermierza.
On w alarm uderza, a z poety - kobieta.
Długie, długie rękawy, a ręce złożone na boki,
Błyszczydełka od sroki i we włosach obłoki.
I przystoi z pędzlem tuszu, ronić kropli się boi.
Jaką moc ma kreska i czemu słowo jej nie ma?
Od jednego i drugiego, komu bliżej nieba -
ten nie złapie obydwu.

Centra miast, gdzie Jezus za każdym rogiem,
Każdy poeta, spity czy spięty, pojedna się z Bogiem,
I tworzyć będzie, oszalały lub niedokochany,
wciągać proch ze strzelby lub płakać w firany.

Tracę podpory w ostoi pokory, oby nie wyczuli
jak rzucam się dwutysięczny ósmy raz pod tory.
Czas się wybronił, a ja z bronią w dłoni,
szukam w okolicy najwyższych jabłoni.

Czy to człowiek we mnie umarł czy mnie nie ma w człowieku?
Goniłam sklepowe kapliczki, święcone, pęknięte doniczki,
czemuż nie słuchasz tych słów, chociaż mnie płoną policzki?

I ja, może ja, ja i parę szarych łez misia,
razem z domu zwiać chcemy, wczoraj jutro dzisiaj.
Potrawy, z którymi się borykam i rozdziały, które zamykam,
może ktoś z was aż tu dokuśtyka.

Autor: enya_time
Dodano: 2008-06-30

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze