Obłoków chwila

greg napisał:
depesz może wpadniesz...

greg napisał:
zapraszam chętnych do sprowadzenia mnie na ziemię

piszaca_wiersze napisał:
Ja nie zamierzam sprowadzać Cię na ziemię. :-)
Za to zacytuję najlepsze kawałki:

,,[...]
Śpiewanie się uczy ciszy.
[...]
Migoca nerwy w pomiętej koszuli,
Zastygła ostatnia ulica.
W powatpiewaniu jest wiele siły,
Po katach błyszczy się tajemnica.
[...]
Czas który mknie po dachach życia,
[...]''


niestety nie mogę zrobić a z ogonkiem ;-)
pzdr

witek napisał:
:)

Bożena napisał:
piszesz zwiewnie:)
"W powątpiewaniu jest wiele siły,"

bardzo podoba mi się ta myśl:)pozdr.

Feniks napisał:
ładnie
kilga frag. szczególnie mi się podoba:)
pozdrawiam

nifka napisał:
nieźle nawet
podoba mi się

szel napisał:
Greg dlaczego az tak uczyć się ciszy?
:))
Dzięki że zostałeś :))

greg napisał:
cisza jest największym najintensywniejszym z wrażeń. jeśli ktoś nauczy się czerpać korzyści z ciszy potrafi wówczas przekraczać granicę nie tylko rzeczywistości...
Dziękuję Noszona że zaglądnęłaś:)

Dany napisał:
bardzo ładny ,puściłam wodze wyobraźni po przeczytaniu pierwszego wersu:
..i gdy zapadnie ciemność..
no właśnie/zabawa i modlitwa,rozsądek i strach,seks,może gwałt,niejedna tajemnica,niepewność,niechęć i przyciąganie,ciekawość,zaklęta chwila/ a ..czas mknie po dachach życia..

Nie wiem co Ty chciałeś przekazać,ale ja ułożyłam sobie własną wizję i dlatego mogę powiedzieć,że napisałeś dobry wiersz,bo trafił do mojej wyobraźni a takie chyba jest założenie piszącego .pozdrawiam.

greg napisał:
dziękuję Dany:) zamysł był właśnie taki. odkryć tajemnice nastroju nocy i połączyć je z naszymi emocjami które rozkładają się często jak cała paleta od ciemności po światło świątyni...