....Zapomnę, że zyję

Zapomnę, że żyje, wiem
Zapomnę, że żyć musze, rzecz jasna
Jak myślisz, duszo moja
Czyje wtedy sumienie poruszę?
Tego starca, który wczoraj nie docenił gestu dobroci?
Dawnej znajomej ze szkolnych lat, przecież tak nie znosiła mnie skrycie
Niewdzięcznej sąsiadki, mszczącej nauczycielki
Czy tej miłości co serce złamała me bezdusznie
Kogo choć troszkę mój los wzruszy?
Kto odda zadumy minutę?
Przystanie, pomyśli, kroku nie zrobi
Ciekawi mnie strasznie czy w kimś pamięć swa przywrócę
Bardzo możliwe, to możliwym być musi
Że ktoś swej łzy w oku nie zdusi
To będziesz Ty? Może Ona, albo ta Pani mała
Może kwiaciarka, sprzątaczka a nawet ktoś obcy zupełnie

Ile jeszcze istot niezauważalnych musi odejść ze świata naszego
Byś głupcze przystanął i kroku nie zrobił?
byś w końcu zrozumiał, jak ocalić życie drugiemu człowiekowi!?

Autor: Laureola
Dodano: 2008-06-13

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze