mam do stołu pytanie...

czas wyznaczany na korzyść
sekundowych wspomnień
miłość przyprószona czasem
codziennością zwyczajną
i zaciągnięte długi
wyrzeczeń i uczynków
to węzeł powiązań
od narodzin do śmierci

matki oczy
wypatrzone troską
pełne zajęć po dziurki
wyostrzony słuch
na wymiarowe potrzeby
ojca dłonie
wyrzeźbione opieką
zatłoczona głowa
pędzącą godziną
nogi wzdłuż idące
swej drogi spełnienia
sióstr niesnaski
w różowym szlafroku
i upiętym koku
czar brązowych oczu
zbędny pająk w kącie
i może firanka?
oraz braci grymasy
przyklejone snem długim
na półce z rybkami
przy kompie siedzące
z głową w niewiadomo
wygórowanym być może

jeden stół i siedem krzeseł
jedna rodzina i siedem życzeń
różne drogi i różne poglądy
przysłonięte sprzeczki obłokiem
zbyt łatwe pojednania
i przyczepiony pytajnik
przy wszystkich słońca zmaganiach

czy to miłość jest? pytam
zwyczajna niewygórowana
nie płytka i nie nieufna
niepokornie senna bezcenna
nie jak ptak wzniosła
i ziemsko nieociężała?
tak miłość odpowiadam...

Autor: kermit
Dodano: 2008-03-28

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze