Sierota

Czarna ma krew jak rozpacz
matki po stracie syna,
miłości po stracie jednego z serc,
pijaka po ostatniej kropli,
marzącego po spaleniu chmur.
Czarna ma krew jak noc bez gwiazd,
jak pierś, która przestała się wznosić.

Wystarczy, że musną mnie wzrokiem
z rozrzewnieniem...nawet z żalem,
a uczucia odpadają ze mnie płatami,
twardnieje serce na litą skałę,
a twarz zastyga, jakby
to była tylko pomarszczona, pusta kartka.
Wampirze kły obojętności wysysają
Całą barwę i wszystko co mną jest,
zostawiają skorupę
z wyblakłym, niezmiennym głosem
i matowym wzrokiem.
Jestem golemem, człowiek znikł.

Tnę słowa, naszą przestrzeń,
fechmistrz parowania czegokolwiek,
co wychodzi z ich ust, rąk i serca.
Matczyna pierś przegniła,
a dziecko zachłysnęło się tyle razy
smutkiem ,bólem i piło łzy.
Zabijam was i ranię siebie
odpryskami napiętej psychiki.
Nie próbujcie się przebić,
słownik wypluł to słowo:
"rodzice".

A gdy odwrócę się do was twarzą człowieka
i wypuszczę na deszcz trochę łez,
wy natychmiast uderzacie.
Dawno już umarliście.

Autor: Darkface
Dodano: 2008-03-28

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze