ciężki

Leżałem w przędzy pajęczej
Deptany ciężarem ludzkich namiętności
Ułamek zaćmienia nadziei, czym prędzej
Przeskoczył przestrzeń niewierności
Chrzęst liści umarłych, podniósł na alarm
Ciszę patrzącą tysiącem oczodołów
Wiatr uwił w nich gniazda, dla nas
By uniknąć życia po kryjomu
Z latem wiedziałem że przyjdziesz
Święcone ludzkie drogi
Piedestał, kolan zgrzybiałych dzwonią
Najcięższe księżyce bronią
Przywróciłaś błękit prawie że senny
Ukazał się barwy anielskich skrzydeł
Faluje śmiechem w przestrzeni lekkim
Na pożegnanie łabędzim kluczem

Autor: moonmihou
Dodano: 2008-05-10

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze