Miłość utracona

Gdy ktoś o imię moje zapyta,
odpowiem: Samotność, z porannej mgły utkana,
przybyłam z nadzieją, w pustce odchodzę,
płaszczem z gwiazd spadających okryta,
czekam, aż na nowo w sobie się narodzę,
jedynie wiatrem niepewności targana.

Próbujesz zniknąć gdzieś za szklaną bramą,
lecz nie zatrzesz tego, co głęboko utkwiło,
Twoje imię Miłość, przez kogo nadane?
W pył obróciłeś moc jej i mnie samą,
odpłynęło wszystko, w przestrzenie nieznane,
nim dłoń wyciągnęłam, w deszcz łez się zmieniło.

Autor: i.g.
Dodano: 2008-06-19

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze