Statua

Mija kolejna sobota samotna bez konca
wciąż patrze na niebo z nadzieją zachodu słońca
patrze i rozmyślam, podziwiam chmurki
choć tak puchate tez mają pazurki
I choć ich nie widac na oka rzut pierwszy
fantazja retusz dodać może najcięższy
mija sobota, choc wlekła się strasznie
jest noc a ja czekam aż padać zacznie

noc przeminęła ranek niedzieli idzie
przemarzłem cały stojąc w tym mokrym trudzie
Lecz nie żałuje, bo wiem że przetrzymam siebie
bo wiem że wytrwam wyczekując tu na ciebie
niedziela słoneczna gorąca siarczysta
już od pierwszych promieni słońca ognista
promień pada na czoło w trymiga wysycham
lecz to nie koniec, nowych problemów się chwytam
słońce mnię tu praży, a skwar gotuje
setny raz już mówie że nic nie załuje
i wreszcie przychodzi upragniony wieczór
on mija spokojnie jak zefir w powietrzu

nagroda ma bliska nie ujmując nic wcale
pojawia się rano, siada...na piedestale
spogląda na mnie i czeka, na chwile zamilka
cóż więcej może zrobić dla starego pomnika

Autor: sumik
Dodano: 2008-05-03

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze