Wybawienie przyniosłaś sama

Ostatni pociąg już odjechał,
stałaś na dworcu, jak opuszczone
zwierze bez miejsca dla siebie,
żegnając mnie na zawsze, zostawiałaś
część swojego serca tak daleko,
swoimi łzami znaczyłaś drogę do domu,
trafiłby po niej każdy do twego serca,
ale nikt na ciebie nie zwrócił uwagi
gdy przechodziłaś przez tętniące życiem miasto, byłaś sama, czułaś to każdym
nerwem, zmysłem... serce powtarzało
w nieskończoność, sama... sama... Kat
nie serce mówiłaś, lecz uciszyć go
nie mogłaś.

Następnego ranka nie zadzwonił
już telefon, nie pojawił się nikt pod
drzwiami, nie było przeprosin, nie
było nikogo... rozgościła się u ciebie
tylko straszna cisza i samotność. Skulona czekałaś na wybawienie,
nie przyniósł go Bóg, więc sama
pomogłaś sobie, tak by nikt nie
wiedział, by nikt nie słyszał, by
nikt nie zapłakał...

Autor: Karpw
Dodano: 2008-05-12

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze