Posąg pychy

W szarej głowie marzeń nie ma zrozumienia
Dla nieuczesanych myśli moich, Twoich
Wszystko prześwietlone złudzeniami
I kwestią tego czy chcemy naprawdę
Czy może jeszcze się wahamy
Bo któraś droga przecież prowadzi do gwiazd...

Już nie ma w nas szybkich decyzji
Rumianku i manny spadającej z nieba
Nie ma w nas nas samych
Jesteśmy tylko my
W moich paranojach i lękach

Więc zaczynam od nowa
Uczyć się siebie naprawdę
By znów zrozumieć,
Że można się bać, ale tylko razem
Bo razem to już nie strach a nowe doświadczenie
Bo razem nie ma granic nie do przekroczenia...

Więc znów zaczynam od nowa
Po raz chyba sto pięćdziesiąty
I może zrozumiem w końcu
Że razem to też umieć żyć i umierać samotnie
I dzielić w środku siebie swoje paranoje i lęki

I właśnie tak dać żyć innym...

Autor: Natalia.m
Dodano: 2008-05-01

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze