siła milczenia

tak rzadko oczy ku górze wznoszę
wtedy mrok jak deszcz spływa
zakrywa szarością całe me ciało
napełnia goryczą całe me wnętrze
wciąż karmie się życiem
i wnikam do wnętrza obcego ciała
jak ciemno brunatna figura
jak przedmiot niewiedzy - odchodzę
o życiu nie myśląc..wokół cisza zła
tak nie chce mieć życia!
marność całości...
urok niewiedzy...
wiara w istoty jeszcze nieznane
pokorą sie karmie i w oczach mam żal
ukradkiem w twe oczy zaglądam
budząc nadzieje na sen -
znów dziś latałam...
w serce spojrzałam
i w życiu już nigdy nie zasnę
cieniem sie kryje i boje się być
tak chciał bym być niewidzialna!
nie musieć oglądać tych twarzy tysiące
złośliwych i nieudolnych spojrzeń
marność waszej szarości ducha
nienawidzę takiej istoty...

w jednej garści trzymam broń...
w drugiej dłoni ściskam kamień
masz jeszcze odwagę by patrzeć?

wszystko to chowam w sobie
i czekam...w milczeniu
jak cisza ogarnia bezradność
jak słowa powstają..jak myśli spadają
dramat milczenia...komedia słów
życie bez szczerej pokory....
marzenia - jedyna radość mojego milczenia...

Autor: isola
Dodano: 2008-05-15

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze