Śmierć

Strumień rozżarzonych łez
spływa po mym ciele.
Rozpacz rozstania kryje ból.
Jakim jest ona.
Zabiera wszystko co kochamy,
a w zamian nic nie daje.
Zabiera pełnię szczęścia
i rzuca w przepaść, głąb, dal.
Unika konfrontacji
i każdego spojrzenia.
Sama najbardziej się boi,
lecz skrywa strach.
Jest nie unikniona.
Nic jej nie zdoła powstrzymać.
Czasem jednak pozwala odejść człowiekowi
na drugą stronę do ukochanej osoby,
która czekała całe lata.
Niemoc, rozmyślenia dają nadzieję,
że odeszła w spokoju, bez męk.
Brak pożegnania daje gorycz.
Pozostaje zostac dobrej myśli i wiary.
Serce się rwie.
To jedyna osoba, którą tak naprawdę
najbardziej kochaliśmy bezwarunkowo.
Była najbliższa nam i bliskim.
Patrzeć jak oni się męczą.
Ona odeszła, umarła, zginęła,
nie wróci już nigdy. Błagam czemu?
Nie!
*********************
Ten wiersz napisałam specjalnie dla dziadka, który odszedł 29.05.08r. Tak nie spodziewanie w najmniej oczekiwanym momęcie. Kocham Cię mimo, że nie mówiłam. Żegnaj. Nigdy Cię nie zapomnę. Uczyłeś czym jest szczęście i jak żyć. Dziękuję za wszystko. ;*

Autor: daranka
Dodano: 2008-05-30

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze