W zapachu nadziei

Sny wypełniły zapachem nadziei
tamte przestrzenie nieznanych marzeń
i czy przeżyte razem, po kolei,
spełnieniem są, czy rozpadem zdarzeń.

I zapomnianych śladów naga postać
co z wyobraźnią harce rozpoczyna,
w twe łaski znowu tak pragnie się dostać
jak tamta dzika choć piękna zwierzyna.

A to westchnienie co jak echo niesie
i śmiech radosny, i płacz zapomnienia,
nie może przecież w parku, nawet w lesie
zrywać tych kwiatów smętnych zrozpaczenia.

I nie pozostał już czas co wymiata
wszystkie te kąty zrozpaczonych ludzi,
bo kiedyś przyjdzie dzień, co jak zapłata,
czy tam nadzieja znowu się obudzi.

W całej przestrzeni zapach się kołysze,
faluje lekko marszczony nadzieją,
a jakże teraz ja pragnę usłyszeć
słowa co budzą - one wszystko zmienią.

Autor: Arkady
Dodano: 2008-05-30

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze