wymijające twarze

kolejna doba dobija tym że zastąpi ją nowa
mieszcząca w sobie zwykły zestaw mnie

doba za dobą, godzina w sekundy
czas zastąpiony obrazem trwania w nietrwałe obrazy
mijanych cmentarzy, blokowisk bez duszy z dusznymi klitkami

mijam się i idę dalej pominięty
zakrawam o obłęd błądząc bezczynnie

to wołanie o pomoc kiedy milczę i piszę
wrzeszczę bez zażenowania choć żenuje cisza
klaszczę, rozbijam dłonie o siebie
a łzy nie płyną choć są na papierze

oglądam wciąż filmy o spełnionych miłościach
o przyjaznych dłoniach uściśniętych a nie
odłożonych do najniższej szuflady
z dala od właściciela zsiniały palce

spotykam ludzi i ludzi
tych których pragną i brzydzę się
spotykam się z ludźmi i ludźmi spotykam
zdjęcia kadry kanapy wersalki
rekwizyty i relikwie, relikty bez nazw

wszystko to obok w dobie zamykam
a zmęczone powietrze szepcze
idź spać, nic się nie zmieni i tak
idź spać

więc kładę zmęczone przebywaniem ciało
przykrywam pierzyną resztki samotności
niech się wyśpi choć ona
przecież zmęczona odejdzie
i co będę czuć

Autor: żynek
Dodano: 2008-06-21

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze