*** (...Znikąd prawa nasze, Boże miłosierny!)

Podczas wichur, burz morskich, jak drzewo okrętem
Toczy swoje podwoje leniwie przez przepaść,
Niknąc w dali ze strachem przed zgubnym zamętem,
W jaki wpaść się mu godzi jako czasu rzeka,
Stoim w życiu naszym i kiwam się sprośnie;
Bo ile można w górze toczyć walkę biernych?
Ileż w tym jest zamętu - dla nas to radośnie...
Lecz znikąd prawa nasze, Boże miłosierny!

Kat z katem, bóg z bogiem rodzą dzieci swoje;
Nie ma w tym li bezsensu, lecz sens jako mara,
Która już wiekopomnie w wiekopomne stroje
Ubrała swoje dzieci głupoty Ikara;
To nie na naszę głowę; lecz żem jako struty,
Bo żart urasta w labirynt; diabeł głos ma mierny,
A głos ten jak dzwonnica, w złe piękno obuty...
I znikąd prawa nasze, Boże miłosierny!

W wielu wielka nadzieja; poszedł żem do ludzi,
Świętymi ich nazywać, choć jeno Kościoła;
Myślałem, że są dobrzy. Głupi! Się-m obudził,
Teraz we mnie strach strachem głupców innych woła.
Nie masz ci dobra w świecie, w życiu złym zażyłość!
To - Bóg Na Zawołanie! Jemu - każdy wierny.
Oto, co się z Twoimi dziećmi uczyniło,
Bo znikąd prawa nasze, Boże miłosierny!

Autor: Silvus
Dodano: 2008-10-10

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze