Bramy

Chwila trwała wiecznie,
każda minuta życia dwukrotnie
wydłużona przez samotne w niej bycie,
czas zawijał sie jak dywan pod stopami,
tych co już za dawnych czasów tu,
właśnie tu stawali, by swym życiem
udowodnić Bogu, że są, że żyją,
nie tylko względem robactwa ziemie
kryjącego życia swego nie oddali
w diabelskich szponów odmęty, tylko
wiecznie, bezsprzecznie, trwali.

Łaska najwyższego na nich spłynie,
gdy się z czynów ich rozliczy, gdy
na szali wieczności, poukłada się
jak klocki, małe bloczki, co w nich
skryły się myśli, gesty, czyny,
kolorowe duszy drogi, co raz w dobro
a raz w zło ich wiodły. A gdy ktoś
zapyta, czym ich ten zaszczy tak
zachwyca, oni stoją u bram
nieskazitelnych, rzekną słowa
proste, żeś wybrał swoją drogę,
taką jak należy dostaniesz nagrodę.

Autor: Karpw
Dodano: 2008-06-11

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze