Rozmowa z Aniołem ("opowiadnie")

Rozmawiałem kiedyś z aniołem,
który w niebie zajmuje się sprawami człowieczeństwa.
Jest szefem departamentu.

Elegancki, smukły, z pięknymi skrzydłami,
ale po uszy zawalony teczkami pełnymi dokumentów.

Opowiadał jak chodzi rozliczać działalność
swego resortu, przed Najwyższą Instancję.

Pokazywał mi swój niebieski garnitur,
marynarka na plecach aż przemokła.
( Nie wiedziałem, że anioły się pocą)

Jego resort w niebie szanują
jak Kongregacje Nauki Wiary u nas, albo MSWiA...

Ale nic dziwnego przecież sam Pierwszy stał się człowiekiem.

Ile to się musiał natłumaczyć ten Homoel, czy jak go tam nazywają.
Ile to się musiał wstawiać i prosić o cierpliwość.

Wiadomo, dywanik u Pierwszego to Wizja Uszczęśliwiająca,
ale rozmawiali o tych wszystkich welonach,
habitach po sam czubek uszu,
o nawiedzonych minach,
o pobożnych ofukaniach
o sutannach zapiętych aż po samą krtań,
o czerwonych guziczkach i sznureczkach,
o poprawnej długości włosów i kącie pochylenia głowy,
o nadgarstkach, które muszą wystawać za ławkę w czasie składania rąk,
o tonie recytatywnym.

Podobno wkrada się stara - nowa tendencja,
zamiast Nowego Człowieka - ciągle wychodzi kosmita.

Mówię do archanioła, aby jeszcze coś poopowiadał,
ale nie chciał o gorszych rzeczach mówić, machnął tylko ręką.

Potem odwrócił się w moją stronę, przybliżył swe błękitne oczy,
popatrzył na samo dno mojej duszy...
I mówi: jak nie zaczniesz traktować ludzi - jak ludzi,
to tak cię palnę w łeb pastorałem, że się nogami przykryjesz,
formalisto jeden...

No, ale co mu się dziwić, ma rację.
Jedni z ludzi robili zwierzęta, inni aniołów,
i już się zaczęło dobrze dziać, to kosmici wychodzą.

Nie po to Pan Jezus na krzyżu umierał i zmartwychwstał

Autor: Bohdan Maxymowicz
Dodano: 2008-05-23

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze