Brzydula

Spoglądali zawsze inaczej
Jeśli spoglądali
Bo na ogół była powietrzem
A nawet mniej niż czymkolwiek

Chodziła brudnymi ulicami
Ale tylko wtedy gdy odważyła się
Pooddychać świeżością dnia
Wolała jednak noce

W świetle księżyca
Jej łzy były piękniejsze

Nie zrywała nigdy kwiatów
By mruczeć słodko pod nosem
Kocha - nie kocha
Ściskając płatki w dłoni

Bała się patrzeć innym w oczy
Pochylała lekko głowę
A jej rzadkie włosy
Zakrywały wstydliwie zalęknione czoło

Chodziła zwykle w czarnym
Zmechaconym smutkiem swetrze
Jego zmęczone życiem nici
Wiły się w nieokreślone wzory
Były martwe

Bez perwolla

Mogła być reklamą
Jedynie dla zakładów pogrzebowych
Niczym żywy manekin
Wdzięcznie zdobiłaby trumny

Nie stać ją było
Nawet na krzywy uśmiech
Popękanych
Zakrwawionych ust


Zawsze pod ścianą
Liczyła dziury w chodniku

Wiedziała
Że ludzie piękni
Żyją jedynie z równymi sobie

Reszta
Jak ona
Wędrowała kanałami

Autor: Tibadee__
Dodano: 2008-05-03

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze