Człowieku...

Mówisz, że ufać Tobie mam?
Lecz jak uwierzyć w Twe słowa mogę,
skoro nie ufasz sobie sam.
Prawdy się boisz, bo wiesz, że rani.
Dlatego w kłamstwie jak w bagnie,
ugrzęzłeś swoimi słowami.
Po prostu zwyczajnie gubisz się,
już nie rozróżniasz co dobre, co złe.
Droga, co prosta w Twym życiu była,
w zakręty, zatoczki się zamieniła.
W ślepe uliczki co wyjścia nie mają,
to one Ci prawdy mówić nie dają.
Brak mocnej wiary, ducha i sił,
nie pozwalają byś sobą był,
każdemu w oczy spojrzeć mógł,
z czystym sumieniem, a nie jak wróg.
Wcale nie łatwo Ci tak żyć,
Ty chciałbyś inaczej, prawym być.
I co Ci doradzić, co mam rzec?
Ty musisz sam naprawdę chcieć.
Starać się bardzo wszelkimi siłami,
pokazać dobro swoimi czynami.
Na zaufanie się przecież pracuje,
prawda buduje, kłamstwo rujnuje.
Więc wszystko od Ciebie samego zależy,
czy drugi człowiek w Twe słowa uwierzy.

Autor: gabis
Dodano: 2008-05-27

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze