Historia pewnego człowieka

pamiętam ten dzień sądny
człowiek wesoły lecz nie przesądny
szczęśliwy radosny pełen wigoru
dumnie kroczył życiem pełnym hardcoru

mądry spokojny wyróżniał się w tłumie
jak każdy potykał błędy lecz nie lądował w trumnie
śmiało stawiał kroki idąc z podniesiona gardą
spotykał się z uznaniem i pogardą

zakochał się wiele razy
raz dogłębnie bez skazy
popadł w rozpacz ogromną
ledwo wyszedł z pomocną dłonią

jego słowa wielu powtarza
wielu myśli że im ugadza
głupoty gada młody dureń
zjadł wszystkie rozumy jak tryteń

nikt prawie go nie lubi
bo jest za miękki tak się chlubi
serce ponoć naprawdę wielkie
przyjął by i wroga w potrzebie

kobiety mówią ideał faceta
lecz nikt nie pokochał tego człowieka
sam na zawsze już został
kolejny cios w oko dostał

odszedł pewnego dnia
nie zauważono że go nie ma
znaleziony na ulicy
zginął od śmiertelnej krwawicy

żadnych ran nie widać na ciele
załamali ręce jego przyjaciele
odszedł w ciszy i słóch o nim zaniechał
teraz jest pewnie w niebie tam zajechał

nikt go nie doceniał każdy kpił
on w rozpaczy przez noce się wił
kochał i tego tylko chciał
wzamian w serce cios wielki dostał

nie zapłonie już znicz na grobie
nikt nie wie co zostawił po sobie
chciał zmienić świat
bo wiedział że życie to nie kwiat

i tak moi mili historia się kończy
nie patrzmy na siebie jak w list gończy
są ludzie wielcy nie czynem
lecz sercem i swoim życiem

Autor: sh@dow
Dodano: 2008-06-03

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze